Колко пъти
ще те изричам,
за да те запечатам
и да разчитам,
че те откриват.
Нищо
не е последно.
Бумеранг обикаля,
чезне безследно…
Цялата истина
приближава.
Но душа
следа не остава.
И още, и още
напира неуловимото
и словата
не го формулират.
Отдъхнал от откровение,
отново
някакво друго,
различно прозрение
връща на светлината
лъча.
И пак за последно
пее душата.
Миг от мига.
Власт и покой.
Стрелкат се мисли
безредно.
Хоризонт
неподвижен.
Черта след порой.