И тишината, и простора,
градът и бързащите хора,
градинките с играещи деца,
небето, топлата зора…
Домът с разхвърляно легло,
и празник в дългото хоро,
и кучето, което подир мен,
изпълва с обич всеки ден.
Децата, внуците – и те
изцяло в моето сърце,
и работа на старото бюро,
захвърлена в мастилено перо.
И аз. Въздъхвам уморено –
и лято е, и е зелено.
И вече може да ме няма.
Но … още малко ще остана.
Простор, и град, и тишина,
живот, и воля, и душа…
И още, още много И
ме търсят сутрин с две очи.