Не можеш просто
да мълчиш,
където си говорил,
не можеш да ме гледаш
и стоиш,
когато дълго си ме галил.
Не можем,
никога не можем
да бъдем тъй, един до друг,
и да не легнем
по тревата.
Трепери спомен,
гърчи се тревожно,
а нещо се завръща …
Усмихваме се невъзможно,
нощта отново ни прегръща.
И време е
да си вървим,
преди отново
да се нараним.